ترس و اضطراب که زاده ی انسان بودن است گاه گاه انسان را وادار به سکوت، سکون و گاه گاه انسان را وادار به فرياد کشيدن می کند، فريادی که اثبات انسان بودن است حداقل برای خودمان که احساس می کنيم در پرتگاه مسخ و روزمرگی نفس می کشيم.
اين وبلاگ صرفاً کور سوی اميدی است به دهليزهای تاريک زندگی مان که ما را از اجتماع گوسفند وار انسان ها جدا و انگيزه ای همچنان باشد برای غريزه ی عزيز نوشتن، نوشتن و پير شدن، نوشتن و سرزدن به ناخودآگاه چرکين تاریخی يمان، نوشتن و احتمالاً آگاه کردن کسانی که هم دردمان هستند.
