سادیسم و جنون

وظیفه ی اعضای بدن

ensaneh-sadismi — Thu, 31 Jul 2008 05:47:10 GMT

قابلیت آلت جلو جهیده در تکثیر آحاد خانواده و شهر، با لذت دخول در تن معشوق که اشتباه گرفته شد، به اشتباه، قابلیت دخول در تن معشوق به آلت جلو جهیده نسبت داده شد.

خودم را دار می زنم

ensaneh-sadismi — Thu, 31 Jul 2008 05:45:47 GMT

پاهایم را از هم واکردم از اندرونم بیرون خزیدند

زیبا بودند

شاید حتی صدای عشقبازی بودند وقتی لب هاشان به خنده وا می شد وقتی انگشتم را روی لب هاشان یا روی چال گونه هاشان می مالیدم

شاید نسیم را روی سینه ام می کشاندند

حتی وقتی قد کشیدند و از شانه های من بالاتر جستند شاید صدای عشقبازی بودند و بوی یاس می دادند که من هوای بازی حتی هوای عشقبازی نداشتم

چشم هاشان هنوز به خوابم می آید و دست هاشان که گرم و کوچک بود و از دیواره های خون آلود تن می کشید توی دست های من

قلبم کنار بالششان بود اما باد می آمد باد تکه تکه می برد

بندها را بر می چینند طناب را وا می کنند دست ها را از گلویم بر می دارند

حالا خودم خودم را دار می زنم

باد می کنم جسدم را و بوی مرده می گیرم

از اینهمه صورت که مثل صورتک می خندد یکی نمی گوید درخت یا اینکه از درخت آویزان ست هیبت هولناکی دارد

حالا خودم خودم را چال می کنم

از آسمان نبارید و از زمین نرست و بوی گنگی از باد نیامد و هیچکس از هیچکجا برنخاست بگوید عشق یعنی چی

خنده می پرد

روی زخم هایم می خوابم

چشمم نگاه مضطربی دارد

نام من هی تکه تکه می شود

پاهایم را از هم واکردم

از اندرونم بیرون خزیدند

با دست های کوچکشان

که ناخن های تیزش را

به دیواره های خون آلود تنم بند کرده

زندگی

ensaneh-sadismi — Tue, 24 Jun 2008 07:13:42 GMT

از منزل کفر تا به دین، یک نفس است

وز عالم شک تابه یقین یک نفس است

این یک نفس عزیز را خوش می دار

چون حاصل عمر ما همین یک نفس است

پایان راه

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 07:06:05 GMT

پایان راه

از آنچه باخته ام خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام .روز گاري از زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

و دنیا آنقدر کوچک است که از دل بزرگ آدم ها برای شما می نویسم ، دلی که اگر برای کسی تنگ شود ذره ذره سنگ می شود و این باعث ننگ است که لباس رنگ رنگ بپوشی و پا روی دل دیگران بگذاری. ای دوستان هم سان من ، داستان همراه دوستان می گذرد بی آنکه به پشت نگاه کند. مکنید از زمانه گلایه و نگویید روزگار زشت است که خشت دل ما کشت حاصل خیز را آفت زد. این مشق عشق نیست که برایتان می نویسم این نه واقعیت زود گذر ، بلکه حقیقت جاودانی است. طبل پر صدای عشق ، گوش بر من و هوش بر گذشتگان و جوش بر آیندگان نمی گذارد.نظر مکنید و حذر کنید ، سفر بی خطر نیست شروع مکنید به امید طلوع و اگر طلوع بود از یاد نبرید را که فرا میرسد غروب. شکسته می شود آن دل از جنس بلور و چه می شنوید؟ چشم باز ، سینه راز ، در انتظار آواز و نه آواز پرنده آواز یار ، یار پر یادگار.باز دوباره گوش می دهید چه می شنوید؟ ای خدای بزرگ چه می شنوند؟ همان جمله با صدایی دیگر… . گر او کرد اشتباه چه باشد مرا گناه؟ که دیگر مرا پناه؟روز من سیاه و روزگارم تباه و نفرین و آه … آرام نمی شوی و دلارام شما رفته است . که را نفرین می کنی آنکه هنوز دوستش داری؟به چه فکر میکنی ذکر او بر زبانت است؟هنوز متعجبی و حیران که در آن بهار دوران چه طور زمستان فرا رسید. افسوس که یادت می آید هیچ احساسی به او نداشتی آنقدر گفت تو را دوست دارم که پوست بر استخوانت رسید. آری آن زمان تو را دوست داشت و تو باز بی احساس به او تو نمی دانستی و آمدی و آن کس که تو را بی شمار دوست داشت دوست بداری… مدتی که گذشت تو تکراری شدی و دوست داشتنش به آخر رسید ولی تو دیگر او را صادقانه دوست داشتی و چه کرد با تو بی آنکه به تو فکر کند و باز آن جمله تلخ با صدایی دیگر… این صدا برای من ناجور و برای شما یک جور فرقی نمی کند و فقط آن جمله مهم است که می گوید… حالا در تنهایی زندان ، تاوان می دهید و پیمان نبود که پایان این شود.

دردناک هوسناک

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 07:01:42 GMT

دردناک هوسناک

بسیار تنگ است بسیار سفید

این اتاق میل های درونی است

روی کاسه ی سفید فرنگی ام

نشسته ام

خم شده سرم روی زانو روی این دست

دست دیگر آنور است آویزان

دراز می شود روی گونه ی دیوار دست می مالد

دراز می شود زیر شیر آب دست می شوید

ول می شود

آویزان نشسته ام روی کاسه ی سفید فرنگی

سرم خم روی زانو نمی دانم از زیر سینه می آید؟ از ته شکم می آید؟

اشک می ریزد از چشم که شاش می ریزد اینجا ول

لای این همه آب اشک می ریزد از چشم.

شاش می ریزد.

انگار دست های رفته توی تنم حالا یکی یکی بیرون می کشند می روند

می ریزد از ته دل توی چشمه که این توست، کاسه ی سفید فرنگی

شاش می ریزد از ته دل بیرون. داغ و شرشر توی آب سرد کاسه ی سفید فرنگی

اشک که می ریزد از این می ریزد که شاش که می ریزد داغ داغ، دلم ضعف می رود

سر تکان می دهم که موها پس بخزند و آه

سرم خم روی زانو توی کف دست

دست دیگرم این جا زیر غلغل شاش داغ جاری تلخوش

حالا دوباره پر می شود از اشک. آه.

حالا تمام داغ داغ از ته دلم شرشر می ریزد اینجا روی دستم این جا توی کاسه ی سفید فرنگی.

دست اینجاست که شرشر شاش بریزد روی کف دست پیش از آنکه بریزد برود توی کاسه که برود

یعنی فقط یکبار دیگر تماس و بعد

هیچ و زرد و روشن و درخشان و داغ.

داغ داغ.

هر بار بیرون کشید دستش را از توی گلویم این همین گلو سوخت.داغ داغ.

اما نبود داغ داغ، دستش کم بود.

فقط اینجاست شرشر شاش که می سوزد داغ می ریزد از گلو بیرون.

کمر راست که می کنم نفسم گیر می کند.

نفس گیر می کند خم می شوم.

دوباره سر روی کف دست.

لیوان قهوه را برمی دارم از لب سفید وان.

هاه. یکبار دیگر.

تیر می کشد کمر راست می شود

خم که می شوم از ناله های جیغ کشیده تیغ می کشد

شرشر است گه نیست آب شده گه شرشر می ریزد از بس که خورده ام خراب خراب

خم شد دوباره روی زانو سر توی دست

پیچ می خورم کج

دستم چنگ به لب کاسه ی سفید فرنگی

عرق که می زند از روی سینه روی پیشانی

زور که می زند از زیر سینه تاب می دهد کمرم را شکم پیچ پیچ می خورد هنوز نفس نیامده بالا

هنوز دستم این جاست

اندازه می گیرد

داغ داغ و خوب

له که می شوم خالی از این ها که ریخت دراز می کشم توی وان سفید و آب جوش و داغ پر می شوم دوباره

دلم نمی خواهد گه رنگ پریده ی رقیق شرشر

آن یکی گونه گه را می خواهم سفت سفت سخت سخت

هر بار قهر کرده انگار مثل کی... نرم

از کون می خزد بیرون

یک سیگار. تا گلو توی آب داغ. شرشر اشک می ریزم از خونریزی های بسیار.

از مزخرفات لایق عشق

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 06:59:43 GMT

از مزخرفات لایق عشق

آدم است عشق

گاهی دلش می گیرد

گاهی از ته دل می زند زیر خنده
ما را می رنجاند

گاهی آغوش وا می کند..

دست هایش را روی گونه هامان می چسباند

یا بر می دارد روی پستان هامان می گذارد و ما عشق می کنیم

گاهی عرق می نشیند روی پیشانی دلش
می خواهد، توی چشمۀ خنکی، که ما باشیم، غوطه ور شود

گاهی
می خواهد از خنکای چشمه که بیرون زد
یکی مثل آفتاب
نه مثل ما که مثل چشمه ایم
بر شانه هاش بتابد

گاهی دلش برای خودش تنگ می شود
می خواهد خودش را بغل کند

اما
ما
دست هایش را می گیریم
دور گردن خود حلقه می کنیم

شناسنامه

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 06:57:18 GMT

شناسنامه

من صندلی ام
کشیده اندم تا میان اتاق
ایستاده اند روی من
سر بیرون کرده اند از حلقۀ طناب
با تیپا مرا از زیر پا پس زده اند
من صندلی ام
نشسته اند روی من
نگاه کرده اند به روبرو
به آنچه از طناب آویزان است
برخاسته اند کشانده اندم تا ته اتاق
تا پای پنجره
ایستاده اند روی من
خم شده اند از پنجره بیرون
ول شده اند
چسبیده اند به سنگفرش
من صندلی ام
کشیده اندم تا توی خیابان
نشسته اند روی من
نگاه کرده اند به سنگفرش
نگاه کرده اند به بالا
برخاسته اند
از خیابان گذشته اند
تا میان موج رفته اند
از موج گذشته اند
زیر آب رفته اند

من صندلی ام
ایستاده اند روی من

…
شناسنامه

شش شمع با شخص من

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 06:56:46 GMT

شش شمع با شخص من

در شهر سنگ می خورد به شیشه
دلنگرانی
می دانم
باور نمی کنم

توی آینه می بینم
دوست دارم

لب هایم را می بوسم به دهان می برم
دوست دارم

طعم تریاک دارم
دوست دارم

صدایم نمی شنود سیل سال جاری را

سگ شده این سال
می گیرد

بگذار بگیرمت دوباره

آغوشم وا شده راست می گفتی دست ندارم

شش شمع با شخص من باز

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 06:55:33 GMT

شش شمع با شخص من باز

من حقیقت خودم ام

از حقیقت تو حرفی نمی زنم

اگر بزنم از آب در می آیی دروغ

د
و
ر
می شوی

شکل دور نیست همین است که هست: دال واو ره

یکی دیگر هم هست

ensaneh-sadismi — Mon, 26 May 2008 06:54:41 GMT

یکی دیگر هم هست

شب ها با هم می رویم توی رختخواب صبح با هم از رختخواب بیرون می آییم می رویم پشت میز. با هم حرف می زنیم می خندیم راه می رویم با هم گریه می کنیم خیلی با هم گریه می کنیم. سرمان را تکیه می دهیم روی شانه ی هم دست روی سینه ی هم نگاه می کنیم به همه ی دیوارهای اتاق، حرف می زنیم. همه چیز به هم می گوییم. همه جا با هم می رویم. همه چی با هم می خوریم بخصوص عرق استکان استکان.

اما یکی دیگر هم هست. همینجاست. با هم حرف می زنیم. با هم می خندیم با هم می ترسیم با هم دلشوره می گیریم با هم چراغ را خاموش روشن می کنیم بوی پرتقال می دهد. نبودنش سرگیجه می آورد. سرم که درد می گیرد فرو می کنم لای پایش آرام می گیرد. نمی رود. دروغ می گوید.

بعد شب ها می رویم توی تختخواب نگاه می کنیم به هم با هم می خوابیم با هم از رختخواب بیرون می آییم با هم می رویم پشت میز.

اما یکی دیگر هم هست. سینه اش خیلی داغ است. لای پایش خالی است خیلی داغ است. دستهایش خیلی پهن است. سرش درد نمی گیرد چون هی سرهایش را با هم عوض می کند. سرم که درد می گیرد فرو می کنم لای پایش آرام می گیرد. دستهایش را می بندم دور شانه هایم هر جایی روی سینه و گلویش را می بوسم تا برسم آنجا که لب هایش را وا می کند روی لبهایم. می بوسد تا اینجا که لب هایم وا می شود توی سرم بنگ بنگ.

اما یکی دیگر هم هست که نباید برود بیاید برود بیاید برود بیاید با این دسته گل ها و گونه های یخ کرده و اینهمه سیگار

اما آن یکی که سرم را آرام می گیرد نباید برود بیاید برود بیاید برود بیاید دلشوره بگیرم از رفتن رفتن از آمدن آمدن ذوق ذوق اینجا اینجا